Christina Lamrecht over de algemene staking

24 december 2011

Misschien mag ik de vakbonden wel dankbaar zijn. Het hele land platleggen zal hen niet in dank afgenomen worden.

De heldere boodschap van 'Quickie' meteen afschieten, zal hen ook nog zuur opbreken.

Dus stilletjesaan graven ze hun eigen put. En ik zal daar niet rouwig om zijn! Evenmin al de hardwerkende mensen in mijn directe en verre omgeving.

Twee extremen zijn het wel: de boodschap van de minister van pensioenen is niet toekomstgericht, de stakingsoproep ertegen, nog veel minder.

Dat we allemaal langer gaan moeten werken, dat beseft het kleinste kind intussen wel. Niet alleen wij, vandaag hebben recht op een pensioen, maar ook onze kinderen en kleinkinderen hebben dat recht.

Maar de oplossingen van vandaag, zowel die van de minister, als die van de vakbonden zijn niet meer van deze tijd.

Onze voormalige premier, Yves Leterme mag het gaan opzoeken: volgens een studie van de OESO (2009)  evolueren we in de komende twintig  jaar naar een toestand waarin minder en minder mensen op de formele arbeidsmarkt zullen actief zijn, want er zal altijd maar minder werk zijn op die arbeidsmarkt. Ook al gehoord van outsourcing en offshoring, van automatisering en technische hoogstandjes? Dat betekent dat er minder en minder bijdragen zullen komen voor  de sociale voorzieningen, waaronder het pensioen. Het is nog steeds zo dat diegene die 'geen marktwaarde produceert' niet echt meetelt in deze maatschappij. Vandaag is het systeem allesbehalve democratisch: studenten hebben weinig toekomstperspectieven, ouderen worden met de vinger gewezen en stilletjesaan voelen we ons allemaal 'scheef bekeken'. 

Misschien moeten we maar eens radicaal van systeem veranderen. Maar daarvoor hebben we zowel politici nodig als vakbonden die echt hun verantwoordelijkheid naar de toekomst toe willen dragen en die vernieuwende ideëen niet schuwen, bang hun eigen achtertuin daarvoor te moeten verlaten. Er zijn oplossingen! 

Een verregaande verlaging van de belasting op arbeid, waardoor deze minder duur wordt en minder reden tot delocalisatie geeft, zorgt voor de heropleving van de economie en de groei van de werkgelegenheid; compensatie van deze belastingsvermindering door een verhoging van de belasting op het gebruik van goederen en producten (TVA), zonder evenwel de verhoging van de prijzen (principe van communicerende vaten); invoering van een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen. Dit onvoorwaardelijk basisinkomen is tegelijkertijd een werkgelegenheidssubsidie (niet te betalen door de werkgever) en een persoonlijke subsidie die voor de basiskoopkracht zorgt en zo een alternatieve financiering van de sociale zekerheid wordt.  (bronnen: Vivant.be / ecovaproject.org)

En om af te sluiten met het onderwerp van de dag: met een onvoorwaardelijk basisinkomen beslist de burger zelf wel of hij/zij tot z'n zeventigste wil gaan werken (als de gezondheid er nog is) of op z'n vijftigste ermee wil stoppen, omdat hij/zij ook eens iets anders wil gaan doen? De burger bekijkt dan zelf wel of hij al dan niet tijdskrediet wil opnemen om opnieuw te gaan studeren, zijn kinderen te zorgen, of gewoon de tuin om te spitten. De burger zal dan zelf wel het brugpensioen invullen: even eruit om uit te blazen, nadien weer aan de slag. 

Maar het onvoorwaardelijk basisinkomen blijft helaas een utopie, vooral voor politici en vakbonden.Ze zijn al lang vergeten dat de afschaffing van de slavernij, het stemrecht voor de vrouw, ook ooit utopiën waren. Pas toen deze utopiën verwezenlijkt werden, kwamen weer een stapje dichter bij echt rechtvaardige democratie.

 

Lambrecht Christina

Namen

← Terug naar het overzicht

Meer nieuws

  1. 7 september 2017 In dialoog met politici over het basisinkomen: zaterdag 23 september 2017
  2. 23 juni 2017 Betaalbaarheid basisinkomen
  3. 29 maart 2017 Basisinkomen voor iedereen: durven we het aan?
  4. 4 januari 2017 Wat als... iedereen zomaar 560 euro per maand krijgt
  5. 27 december 2016 Zes op tien Vlamingen wil basisinkomen voor iedereen