Vivant - Actuele nieuwsitems

Salduz: een gelegenheid om de werkwijze van justitie tegen het licht te houden.

Tue, 07 Feb 2012 21:26:00 +0100

Column van Roland Duchâtelet in 'De Tijd'.

Een collega-voorzitter van een voetbalclub die in het gewone leven advocaat is zag er op onze laatste vergadering erg moe uit. Door het “Salduz-arrest”wordt hij nu in het holst van de nacht uit bed gebeld om kleine criminelelen te helpen hun straf te ontlopen. De burger betaalt de rekening. Aan een geschatte 250 Euro per oproep * 100 000 gevallen per jaar een kost van 25 miljoen Euro, 5 euro per jaar per Belgisch gezin, dat via belastingen betaald wordt ... en waardoor meer criminelen hun straf ontlopen. Het Europees Hof voor de rechten van de mens was bij deze uitspraak helemaal gericht op de bescherming van onschuldige verdachten,. In haar overwegingen heeft zij geen rekening gehouden met de verhoging van kosten en dus van belastingen als gevolg van dit arrest.

Nieuwe wetten zijn ook vaak ondoordacht.Ik spreek uit mijn ervaring als Seantor. Er is in het Parlement wel een dienst die onderzoekt of een wetsvoorstel in strijd is met bestaande wetten, maar wat men in de industrie een FMEA noemt, een onderzoek naar wat er allemaal mis zou kunnen lopen als gevolg van de nieuwe wet, wordt niet gemaakt, net zo min als een exhaustief onderzoek naar alle maatschappelijke voor en nadelen.

Daardoor, en ook door jurisprudentie die evenmin het resultaat is van een grondige systeemanalyse, blijft justitie een beetje een loterij. 40% van de uitspraken in eerste aanleg worden herzien in beroep. Conclusie: ofwel deugt de procedure in eerste aanleg niet, ofwel deugt de procedure in beroep niet, ofwel geen van beide..

Het werk van rechters is veel te moeilijk, Ze moeten in weinig tijd hun weg vinden in tegenstrijdige wetten en rechtspraak, terwijl advocaten in hun pleidooi ongestraft mogen liegen dat het klettert, zonder dat dit bestraft wordt. En rechters worden geacht hun sympathie of antipathie jegens collega-advocaten of betrokkenen opzij te zetten.

De rechtspraak is een dienstverlening aan de bevolkng waar wij via onze belastingen voor betalen, naast de advocaten die we rechtstreeks betalen. Recht spreken en misdadigers opsluiten kost geld. Het departement justitie kost 30 euro per maand per gezin. Het is niet vies om te stellen dat dit geld dat wij aan justitie betalen moet renderen. Renderen in maatschappelijk nut.

Er is veel geld geïnvesteerd in onderzoek in de zaak YE, maar na vijf jaar is daar nog geen tastbaar resultaat van. De bende van Nijvel, de zaak Dutroux, het vonnis waardoor het proces op de moord van André Cools opnieuw moet plaatsvinden, de 500 € per dag voor asielzoekers die niet opgevangen worden, het zijn enkele vorbeelden van een dienstverlening die niet degelijk georganiseerd is. Justitie is –als geheel- niet performant en dat ligt aan het systeem, niet aan de mensen die er werken.

Te veel wetten en jurisprudentie zijn ontstaan uit een beperkte analyse van een deelprobleem, zoals het Salduz-arrest. Wat is het ergste, dat een onschuldige verdachte veroordeeld wordt of dat een onschuldig slachtoffer vermoord wordt? Beide zijn erg. Iedereen maakt fouten en dat is normaal, ook bij rechtspraak. Het is onmogelijk 100% juist recht te spreken, daarom moet het parlement, mogelijkerwijze op basis van de voorstellen van justitie zelf, bepalen welke fouten in de rechtspraak het ergste zijn. Dat is een taak van het beleid. Die maatschappelijke keuze, die overigens kan evolueren, moet zich vertalen in de werking van justitie.

Voorouderverering en het ontbreken ervan

Sat, 21 Jan 2012 12:45:59 +0100

In veel culturen neemt voorouderverering een belangrijke plaats in. In onze cultuur is daar niet veel van te merken.

Op zich lijkt dat niet erg. Tenslotte zijn onze voorouders hier niet meer en hebben we genoeg om ons mee bezig te houden.

Maar zoals de zorg voor de wereld belangrijk is voor hoe we die aan het nageslacht willen doorgeven, is hoe we de wereld gekregen hebben bepalend voor hoe ermee wordt omgegaan.

De geschiedenisles op school leert dat een en ander niet zonder strijd is tot stand gekomen. Ook wordt de ontwikkeling van de techniek behandeld.

De vraag is of dat allemaal voldoende in verband wordt gebracht met hoe de samenleving functioneert of zou moeten functioneren.

Met de exponentieel toegenomen ontwikkeling van techniek en wetenschap is er een situatie ontstaan die veel dingen meer dan ooit op scherp zet. Mag er ingegrepen worden in genetische samenstelling, moet leven kunstmatig beëindigd worden omdat het ook eindeloos gerekt kan worden? Er zijn veel van dit soort vragen.

Bij het zoeken naar antwoorden komen argumenten naar voren die rechtstreeks gerelateerd zijn aan de economische situatie. Zoals bijvoorbeeld dat de kosten voor zorg uit de hand zouden lopen.

Kinderen groeien op met de verworvenheden van de techniek en nemen die aan als vanzelfsprekend. Dit op zich is niet verwonderlijk. Maar het gevolg van de technologie is dat één kleine handeling een resultaat heeft waar voorheen bergen werk voor moest worden verzet. Een letter op een toetsenbord vertegenwoordigt al jaren programmering!

Als wij ons ervan bewust zijn dat het resultaat van ons handelen meer bepaald wordt door de gebruikte technologie dan door onszelf, kunnen we ook concluderen dat dat een groot deel van wat we verwerven behoort tot een erfenis, die van ons allemaal. Dat de financiering van de zorg onder druk staat, het pensioenstelsel ter discussie staat en allerhande sociale voorzieningen worden afgebouwd kan allemaal worden teruggevoerd op het gebrek aan besef dat een individuele prestatie niet op zichzelf staat. Dat we als het ware schatplichtig zijn aan de cultuur die het mogelijk heeft gemaakt. In financieel opzicht zijn veel dingen al betaald. Licenties en octrooien zijn daar een voorbeeld van. Ook hebben mensen in het verleden het hun toekomende salaris ooit gehad. Maar stel dat er in het verre verleden octrooi was aangevraagd door de uitvinders van het wiel, of van het vuur, dan zou letterlijk iedereen nu erfgenaam zijn.

Wellicht is ook iedereen erfgenaam maar is het niet in geld uit te drukken.

Het betekent dat iedereen dus ook recht heeft op een deel van alles wat daaruit voortgekomen is.

We zijn dus zowel schatplichtig als dat we recht hebben mee te delen in wat er geproduceerd wordt. De technologie maakt echter dat de productie van een individu zo groot is dat het anderen overbodig maakt.

En die anderen zijn toch erfgenaam. Het betekent dat wie niet deel uitmaakt van het productieproces toch recht heeft op invulling van basis behoeften. Deze redenering volgend moet het geen probleem zijn zorg te financieren en ernaar te streven letterlijk iedereen in staat te stellen in de basis behoeften te voorzien, werkenden en niet werkenden.

Zoals voorouderverering in veel culturen veel bijgedragen heeft aan de sociale samenhang, zo zou een vorm daarvan heden ten dage ook kunnen bijdragen aan het terugvinden van de motivatie om sociale verworvenheden in stand te houden.

Het betekent ook dat de onbaatzuchtigheid die verdwenen is met dat vrouwen aan het arbeidsproces gingen deelnemen op andere manieren weer kan terugkomen. Immers, als in fundamentele behoeften voorzien wordt komt er ook ruimte voor persoonlijke aandacht en zorg die vaak aangeduid wordt als onbetaalbaar.

Christina Lamrecht over de algemene staking

Sat, 24 Dec 2011 16:07:44 +0100

Misschien mag ik de vakbonden wel dankbaar zijn. Het hele land platleggen zal hen niet in dank afgenomen worden.

De heldere boodschap van 'Quickie' meteen afschieten, zal hen ook nog zuur opbreken.

Dus stilletjesaan graven ze hun eigen put. En ik zal daar niet rouwig om zijn! Evenmin al de hardwerkende mensen in mijn directe en verre omgeving.

Twee extremen zijn het wel: de boodschap van de minister van pensioenen is niet toekomstgericht, de stakingsoproep ertegen, nog veel minder.

Dat we allemaal langer gaan moeten werken, dat beseft het kleinste kind intussen wel. Niet alleen wij, vandaag hebben recht op een pensioen, maar ook onze kinderen en kleinkinderen hebben dat recht.

Maar de oplossingen van vandaag, zowel die van de minister, als die van de vakbonden zijn niet meer van deze tijd.

Onze voormalige premier, Yves Leterme mag het gaan opzoeken: volgens een studie van de OESO (2009) evolueren we in de komende twintig jaar naar een toestand waarin minder en minder mensen op de formele arbeidsmarkt zullen actief zijn, want er zal altijd maar minder werk zijn op die arbeidsmarkt. Ook al gehoord van outsourcing en offshoring, van automatisering en technische hoogstandjes? Dat betekent dat er minder en minder bijdragen zullen komen voor de sociale voorzieningen, waaronder het pensioen. Het is nog steeds zo dat diegene die 'geen marktwaarde produceert' niet echt meetelt in deze maatschappij. Vandaag is het systeem allesbehalve democratisch: studenten hebben weinig toekomstperspectieven, ouderen worden met de vinger gewezen en stilletjesaan voelen we ons allemaal 'scheef bekeken'.

Misschien moeten we maar eens radicaal van systeem veranderen. Maar daarvoor hebben we zowel politici nodig als vakbonden die echt hun verantwoordelijkheid naar de toekomst toe willen dragen en die vernieuwende ideëen niet schuwen, bang hun eigen achtertuin daarvoor te moeten verlaten. Er zijn oplossingen!

Een verregaande verlaging van de belasting op arbeid, waardoor deze minder duur wordt en minder reden tot delocalisatie geeft, zorgt voor de heropleving van de economie en de groei van de werkgelegenheid; compensatie van deze belastingsvermindering door een verhoging van de belasting op het gebruik van goederen en producten (TVA), zonder evenwel de verhoging van de prijzen (principe van communicerende vaten); invoering van een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen. Dit onvoorwaardelijk basisinkomen is tegelijkertijd een werkgelegenheidssubsidie (niet te betalen door de werkgever) en een persoonlijke subsidie die voor de basiskoopkracht zorgt en zo een alternatieve financiering van de sociale zekerheid wordt. (bronnen: Vivant.be / ecovaproject.org)

En om af te sluiten met het onderwerp van de dag: met een onvoorwaardelijk basisinkomen beslist de burger zelf wel of hij/zij tot z'n zeventigste wil gaan werken (als de gezondheid er nog is) of op z'n vijftigste ermee wil stoppen, omdat hij/zij ook eens iets anders wil gaan doen? De burger bekijkt dan zelf wel of hij al dan niet tijdskrediet wil opnemen om opnieuw te gaan studeren, zijn kinderen te zorgen, of gewoon de tuin om te spitten. De burger zal dan zelf wel het brugpensioen invullen: even eruit om uit te blazen, nadien weer aan de slag.

Maar het onvoorwaardelijk basisinkomen blijft helaas een utopie, vooral voor politici en vakbonden.Ze zijn al lang vergeten dat de afschaffing van de slavernij, het stemrecht voor de vrouw, ook ooit utopiën waren. Pas toen deze utopiën verwezenlijkt werden, kwamen weer een stapje dichter bij echt rechtvaardige democratie.

Lambrecht Christina

Namen

Het Zilverfonds is een lege doos

Sun, 18 Dec 2011 16:50:24 +0100

Het Zilverfonds bestaat tien jaar maar dat is geen reden tot vieren. Want de kas die de vergrijzingskosten moet opvangen, is leeg.

In 2001 lanceerde de paars-groene regering van Guy Verhofstadt (Open Vld) het Zilverfonds. De ambitie was niet min: in het fonds moest geld worden gestort om de kosten van de vergrijzing voor de periode 2010-2030 op te vangen.

Aanvankelijk werd het gevuld met eenmalige ontvangsten zoals de overname van het pensioenfonds van Belgacom door de federale regering. In 2005 besliste de regering om niet enkel een beroep te doen op eenmalige inkomsten om het Zilverfonds te spekken, maar vanaf 2007 een vast percentage van de begrotingsoverschotten door te storten naar het Zilverfonds.

Daar is nooit iets van in huis gekomen, om de simpele reden dat er geen begrotingsoverschotten meer werden geboekt.

Virtueel geld

Wie het jongste jaarverslag van het Zilverfonds leest (van mei 2011), is geneigd te denken dat dit allemaal geen probleem hoeft te zijn. Het Zilverfonds zou over een spaarpot van 17,627 miljard euro beschikken.

Dat bedrag stelt echter weinig voor. Jaarlijks wordt in België 33 miljard euro aan pensioenen uitbetaald. Het geld in het Zilverfonds dekt met andere woorden zes maanden pensioenenuitgaven.

En de realiteit is eigenlijk nog erger: in het Zilverfonds zit eigenlijk niets, tenzij schuldbekentenissen van de overheid.

Dat zit zo: de federale overheid stort liquide middelen, zoals een hele reeks eenmalige opbrengsten, in het Zilverfonds. Dat belegt het geld in schuldpapier van de overheid. De reserves van het Zilverfonds worden dus niet belegd in de gebruikelijke schuldinstrumenten van de staat gericht op de institutionele belegger, zoals lineaire obligaties, maar wel in een specifiek schuldinstrument op maat van het Zilverfonds: de Schatkistbons-Zilverfonds.

Het geld dat de federale overheid doorstort naar het Zilverfonds wordt met andere woorden direct weer overgemaakt aan dezelfde overheid, broekzak-vestzak.

De inkomsten die toegewezen worden aan het Zilverfonds creëren dus geen echt kapitaal. Het gaat enkel om schuldpapier van de overheid, de Schatkistbons-Zilverfonds, met vervaldagen tussen 2016 en 2025. De portefeuille van 17,627 miljard euro is eigenlijk virtueel geld.

VUB-econoom Vuchelen noemt het Zilverfonds volksverlakkerij. “Men wekt de indruk dat er iets is en dat men iets aan het pensioenprobleem doet, maar dat is niet juist. Bedragen worden bovendien twee keer in rekening gebracht: enerzijds om het publiek te voor te liegen en anderzijds om de schuld af te bouwen.”

Johan Vande Lanotte (sp.a) liet zich steevast verleiden tot zo’n dubbeltellingen. Op persconferenties verkondigde hij dat er wel degelijk geld op de rekening van het Fonds stond; hij zwaaide zelfs met rekeninguittreksels.

Tegelijk werd dat geld nog eens afgetrokken van de staatsschuld. Terwijl tal van economen bleven benadrukken dat dit een doorzichtige goocheltruc was. Het geld mocht maar één keer worden meegeteld: ofwel als activa van het Zilverfonds ofwel voor de schuldafbouw.

Economen vinden dat de federale regeringen beter werk hadden gemaakt van structurele overheidsoverschotten om de schuld af te bouwen. (AM)

De resultaten van de G1000 vergadering van 11 November 2011

Fri, 16 Dec 2011 11:06:20 +0100

Op bladzijde 2 zie je twee opmerkelijke feiten:

15% van de aanwezigen op de G1000 vergadering kiest voor een onvoorwaardelijk basisinkomen

18% van de aanwezigen op de G1000 vergadering kiest voor het invoeren van een basispensioen

Mag ik stellen dat die duidelijke keuze van de mensen van de G1000 er in belangrijke mate is dankzij Vivant?
m.a.w Vivant heeft een duidelijke invloed in de opinie in Belgie?

De tien redenen waarom we niet willen geloven in een onvoorwaardelijk basisinkomen

Mon, 05 Dec 2011 19:23:40 +0100

Ik schreef net een essay over het onvoorwaardelijk basisinkomen(OBI).

Het basisinkomen als erkenning van de menselijke waardigheid.

Ik ben daarin niet alleen. Heel wat slimmere mensen deden dit al vóór mij.

Maar als ik dan zo eens rondkijk op internet en ondanks de vele sites, bewegingen, organisaties, blogs enzovoort, moet vaststellen dat er in feite niets concreets beweegt, dan moet ik me de vraag stellen: hoe komt dat? Waarom blijft het in België, waar het centrum ligt van de BIEN (Basic Income Earth Network, zo oorverdovend stil rond het onvoorwaardelijk basisinkomen?

Een beetje zoeken en surfen leerden me 10 belangrijke redenen waarom we niet willen geloven in dit nieuwe systeem waarin arbeid ontkoppeld wordt van inkomen.

Dat onze beleidsmakers nog niet op het OBI systeem gekomen zijn, snap ik niet: ze vergaderen zich te pletter, maken ruzie over hoe ze de voorzieningsstaat gaan hervormen, stappen naar de pers met one-liners en durven het aan na 530 dagen te zeggen dat ze nog bijna nergens staan wat de socio-economische hervormingen betreft.

Nochtans is het OBI een krachtige hefboom voor hervorming. Enerzijds een heel vooruitstrevend idee, anderzijds ook wel een complex en ingewikkeld systeem waarbij een globale aanpak moet gebeuren van al onze maatschappelijke problemen.

Journalisten weten ook niet hoe het OBI in te pakken en te verkopen. Ze doen het af en toe wel eens, maar altijd met journalistieke vragen die blijven hangen aan het bestaande systeem en zelden tot nooit met progressieve vragen die verder gaan dan het klassieke: worden we met een OBI niet allemaal lui?

Dus, ik ben het zelf gaan opzoeken.

Waarom willen we niet geloven in het OBI?

En ik vond 10 redenen.

1. Het OBI? Kan je het nog liberaler bedenken?

Volgens sommigen is het OBI een typisch liberaal bedenksel: zij willen zich namelijk zo vlug mogelijk van de voorzieningsstaat ontdoen.

Nochtans is het niet dàt wat de liberalen bedoelen. Ze bedoelen dat het gecentraliseerde herverdelingssysteem niet meer werkt: het is duur, het genereert evenzeer sociale ongelijkheid als privileges. Dat alles voor heel weinig resultaat, bovendien verschrikkelijk duur.

Voor sommige liberalen (Verhofstadt ondermeer-zie burgermanifesten) is het OBI daarom het alternatief voor die voorzieningsstaat die toch niet meer werkt. Maar hiermee willen de liberalen niet gezegd hebben dat je alles van die voorzieningsstaat moet schrappen. Geen liberaal die het in zijn hoofd haalt welvaart af te schaffen, welzijn te dumpen of de sociale zekerheid te schrappen. Maar je bent liberaal of je bent het niet: alles kan éénvoudiger. Schaf de meeste van die sociale voorzieningen af (werkloosheidsuitkering, brugpensioen, tijdskrediet,...) en giet ze in het OBI.

Bovendien en vooral last but not least, het OBI biedt de liberalen de kans om hun blazoen wat op te blinken. Ze worden nu met de vinger gewezen als de grote schuldigen: het liberalisme van de XXste eeuw is de oorzaak van alle onheil die we vandaag kennen.

Hoe vreemd het ook mag klinken, het OBI past wonderwel in het liberale verhaal!

Inderdaad: een 'markt' kan nooit goed werken/groeien, als de gebruikers van die markt niet

vrij zijn in hun keuze om al dan niet mee te gaan met die markt of eruit te stappen.

2.Het OBI?Wat een communistisch idee!

Sommigen denken echter dat het Obi iets typisch communistisch is. Maar het communisme had toch tot doel alle private eigendom en elke ongelijkheid te wissen? Het OBI daarentegen zorgt ervoor dat ongelijkheden verdwijnen en private eigendom toch nog kan. En in tegenstelling tot het communisme, voor het OBI heb je geen controle nodig (staatscontrole), het wordt

onvoorwaardelijk toegekend aan elke burger. Het OBI maakt de burger dus los van de

staat en elke ondemocratische staatscontrole.

In het algemeen dus: we moeten stoppen met van het OBI een links of rechts verhaal te maken.

Het OBI overstijgt links en rechts. De weinige 'meningsverschillen' zijn gemakkelijk te overstijgen, tenzij....links en rechts niet met elkaar in debat willen gaan....zoals nu in België.

3. Het OBI zal de mensen lui maken.

Eerst en vooral moeten we dan eens een cijfer op het OBI durven te plakken. Sommigen

hebben het over een OBI dat tussen de 400 en 850 euro ligt. Ik denk dat er niet veel mensen

zijn die met zo'n inkomen comfortabel in de hangmat kunnen gaan liggen en beslissen dat

ze nooit meer gaan werken.

Trouwens, alvorens naar de anderen te kijken, laat onszelf eens de vraag stellen: en ik, wat

ga ik doen met een OBI van 800 euro dat ik zomaar elke maand op mijn rekening krijg, of ik nu werk of niet?

Ik stelde de vraag al eens hier en daar. Ik werd eerst raar bekeken en dan kwamen de tongen toch wat los. Wat heb ik daaruit geleerd? Dat de meesten wel graag werken, maar dat ze

graag vrijer zouden willen zijn in hun keuzes op de arbeidsmarkt, dat iedereen wel droomt van een win-for-life, meer nog dan plots ettelijke miljoenen op de bankrekening te krijgen zoals bij de euro millions trekking en niet meer weten welke kant het nu uit moet met hun leven.

Meer concreet, en dat ontdekte men ook bij een aantal proefstalen rond het OBI die men in de jaren 70 in Canada deed: het OBI doet het aantal werkwilligen verminderen met 11%. Dat is best veel, maar blijft toch heel ver weg van « het OBI maakt iedereen lui ». Er werd trouwens ook vastgesteld dat het vooral vrouwen, studenten en mensen waren, die meerdere jobs moesten koppelen om rond te komen, die uit het arbeidscircuit stapten.

Het experiment in Namibië bewees intussen ook het tegendeel! De locale productiviteit groeide gewoon omdat de mensen niet langer meer in eerste instantie moeten zorgen voor hun eigen overleven.

Van zodra de primaire behoeften dus verzekerd zijn, nemen mensen initiatieven en beginnen met handelsactiviteiten. In Namibië begon een vrouw met broodjes bakken, een andere kocht stof en maakt nu kleding, een man maakt bakstenen....

Laat ons toch ook het volgende niet vergeten: het OBI moet meegroeien met de economie. Anders gezegd: het OBI is gekoppeld aan de economische groei en wordt geindexeerd. Geen economische groei (omdat iedereen dus zogezegd lui is geworden) betekent simpelweg geen of een zeer laag OBI.

Mensen die geen of maar een laag inkomen hebben, zullen (de meesten onder ons toch) meteen naar complementair werk gaan zoeken om de daling van hun OBI ermee te compenseren. Dat betekent dus mensen die gaan werken, wat wil zeggen dat de arbeidsmarkt blijft draaien.

Kortom, een marginale groep van de bevolking zal wellicht thuis blijven van zodra ze een OBI krijgen, maar weegt het argument luiheid op tegen wat we nu hebben: 406 000 werklozen in België

(www.belgium.be/nl/nieuws/2011/news_enquete_arbeidskrachten_2010.jsp en dat tegenover een actieve bevolking van toch nog 4,5 miljoen werknemers?

4. Goed, maar wie zal dan nog het ondankbare (vuile, zware...) werk willen doen?

Dat is nu eens een argument van slavenhouders zie! Die vonden ook dat er een soort

klasse moest zijn die je moest kunnen uitbuiten om de eigen welvaart in

stand te houden.

Er zijn betere antwoorden op die vraag.

Namelijk drie.

Betaal dat ondankbare werk gewoon beter. Hierdoor wordt het werk opgewaardeerd.

Rationaliseer dit ondankbare werk door nieuwe technieken, machienes en informatica.

Het onderste laagje van dat ondankbare werk zal dan ook vanzelf verdwijnen.

Verdeel dit ondankbare werk onder de burgers. Ook al gehoord bijvoorveeld vancrowdsourcing? Vuilbakken worden door de burger zelf naar een bepaalde plaats in

de gemeente gebracht en daar opgehaald in plaats van ze op te halen bij elke deur.

Het Obi om burgerzin aan te moedigen, in plaats van lokaal barbecuefeestjes te 'sponsoren' met overheidsgeld om toch maar die burgers weer bij elkaar te brengen.

5. Het OBI? Dat betekent inflatie.

Moeilijk is het dit tegen te spreken,want de invoering van het OBI zal meteen ook de extreme armoede aanpakken. Plots gaan die arme mensen dus deel uitmaken van de consumptiemaatschappij, waardoor de vraag stijgt en inflatie in de hand wordt gewerkt.

Dus redeneren we er maar op los: laat de armen vooral niet rijk worden. Absurdistan ten top!

Elke normale groeiende economie kent het fenomeen: een binnen de perken blijvende inflatie.

Het is belangrijk die inflatie onder controle te houden. De houding van de ECB is in dit

opzicht wel erg bedenkelijk vandaag....Hoe kan je nu een economische toekomst bouwen

met als enige objectief de inflatie te vermijden? Dan krijg je van die absurde

reacties, nochtans komende van topmensen die de touwtjes van Europa in handen hebben,als die van Jean-Claude Trichet, ex-gouverneur van de ECB, waarbij hij de ondernemers

oproept de salarissen van de werknemers niet teveel te verhogen gezien de huidige crisissituatie.

Het OBI moet gekoppeld zijn aan het Bruto Nationaal Product , dus aan de economische groei: stijgt de economische groei, dan volgt het OBI. Ook kleinere inkomens

worden dan niet meer of minder dan hogere inkomens beinvloed door inflatie.

Integendeel, inflatie wordt in feite draaglijker, vooral voor de kleinere inkomens, dank zei het OBI.

6. Het OBI? Wat een utopisch idee!

En dan?

De afschaffing van de slavernij, de doodstraf, democratie, het stemrecht voor vrouwen...

ooit was het allemaal utopie! Tot als...de utopie een noodzakelijkheid bleek te zijn

voor de evoluerende maatschappij en dus gerealiseerd werd.

Intussen is het wel duidelijk dat we nooit meer een arbeidsmarkt zullen hebben die vanuit

de overheid gestuurd kan worden en waarop we allemaal als bezige bijtjes vrolijk kunnen zoemen.

Er zullen altijd maar minder arbeidskrachten nodig zijn voor de producten die we maken. Er is de spitstechnologie,er is informatica, er is robotica...En gelukkig maar: wat een bevrijding zou ik zeggen!

Het is dan wel noodzakelijk om iedereen de garantie te geven van een OBI waarmee men

aan zijn basisbehoeften kan voldoen. En willen we iets meer , willen we toch absoluut heel

dringend die nieuwste flatscreen om toch maar niet onder te doen voor de buurman, dan

gaan we werken.

Intussen waadt de schuldencrisis door Europa: Griekenland, Italië...België. Iedereen moet bezuinigen, besparen. Vreemd is het, benauwend ook, hoe Europa er de zweep oplegt en intussen haar burgers vergeet die meer en meer gebukt gaan onder de vele hardvochtige maatregelen.

De waarheid is nochtans eenvoudig: het gaat niet over meer of minder uitgeven, het gaat wel over rechtvaardig uitgeven.

Dus ook hier is het OBI het enige volwaardige alternatief.

7. Het OBI? Onmogelijk te financieren!

Die vraag beantwoorden is inderdaad niet zo gemakkelijk.

We zitten tot over onze oren in de schulden.

Het enige wat ik kan doen is de verschillende standpunten die hierrond bestaan

aan u voorleggen.

We kunnen, om te beginnen, alle bestaande sociale vorrzieningen in het OBI laten versmelten. (weg dus met werkloosheidsuitkeringen en andere sociale tussenkomsten, het OBI

omvat het allemaal)

Er moet ook streng opgetreden worden tegen de vele fiscale achterpoortjes van vooral

heel grote bedrijven.

Sommige economen pleiten ook voor een Flat Tax

Andere economen vinden dan weer dat de de BTW flink naar omhoog moet, tot 100%,

waardoor arbeid niet meer of in elk geval veel minder belast zou worden.

En dan is er nog deze hypothese, best interessant ook: het universeel dividend waarmee het OBI gefinancierd wordt door geldcreatie. Dat biedt meteen ook de mogelijkheid het monopolie van de financiële instellingen te breken.

Hervormen moeten we sowieso: ons systeem ligt compleet lam, er is geen geld meer.

Dus waarom niet grondig hervormen en het OBI meteen invoeren?

8. Het OBI? Vadertje staat vindt van zichzelf dat hij zo al genereus genoeg is.

En ja hoor; de sommen die verpatst worden door de vele sociale administraties,

zijn enorm.

Maar gaat dat geld ook wel naar diegene die het nodig heeft?

Er bestaan genoeg studies om te zeggen van niet.

Dirk Debièvre van de universiteit van Antwerpen beweert alvast het tegendeel

onze sociale zekerheid is allesbehalve sociaal en nog minder zeker

Dat komt natuurlijk ook door het feit dat het model van redistributie steunt op een cultuur

van statuut: wie ben je? werk je?... De herverdeling gebeurt dus niet echt rechtvaardig.

Het OBI daarentegen is voor iedereen gelijk,wat ook het onderlinge vertrouwen tussen

de burgers zal herstellen.

Trouwens, de vele sociale tussenkomsten die er nu zijn, daarvan geniet de ene wel, de

de andere dan weer niet en zo vallen heel wat mensen toch telkens opnieuw

uit de boot. Met het OBI wordt die onrechtvaardige onzekerheid uit de wereld geholpen.

9. Het OBI? Immigratie loopt dan nog meer uit de hand.

Met het OBI komen er nog meer vreemdelingen naar ons land.

Bange blanke mannetjes (en vrouwtjes) als we zijn, zien we al hopen profiterende

vreemdelingen op ons afkomen.

Binnen deze redenering vergeten we dat het OBI gebonden is aan het burgerschap: als burger

van een gemeenschap heb je recht op het OBI

Vreemdelingen die hier onterecht hun heil komen zoeken, krijgen het niet, anderen kunnen

eventueel een gedeeltelijk OBI krijgen als ze zich integreren en erkend worden.

De welvaartstaat heeft zich vastgereden, als een op hol geslagen uitkeringsmachiene die finaal armoede importeerde om zich als apparaat te voeden. Dat leverde een paar honderdduizenden bijkomende migranten op die met een bescheiden uitkering, veel sociale pampers en nog meer paternalisme werden ontvangen, zonder kans op echt werk of op onderwijs, en met een integratiestructuur die we in zeven haasten aan het uitvinden zijn.De sociale uitgaven slorpen al meer dan de helft van alle overheidsinkomsten op, maar in de statistieken (en waarschijnlijk ook in het echt, maar anders dan in die statistieken) blijft de armoede fenomenaal stijgen.

(bron: De zomer van 2007 komt nooit meer terug. Door Rolf Falter, historicus. DM 19/11/11)

Maar ideaal zou natuurlijk zijn dat alle landen een OBI invoeren.

En nog idealer zou zijn dat Europa daar het voortouw inneemt.

Maar waarom zou een klein landje als België de stap niet durven zetten om op die manier de eurocrisis en alle andere crisissen bij de horens te pakken en de wereld te tonen dat ' van alle volkeren de belgen de dappersten zijn....(Julius Caesar).

10. Het OBI? We zijn daar nog niet klaar voor!

Sommigen beweren dat we nog niet klaar zijn voor het OBI, dat we nog veel moeten

veranderen alvorens eraan te beginnen. Maar, het OBI verandert (van)zelf grondig het systeem

omdat het nieuwe dynamieken aanzwengelt in het gedrag van elk individu.

Hierdoor kan de structuur van de maatschappij diepgaand veranderen, want het individu is

nu eenmaal de basis van de maatschappij.

Natuurlijk kan het OBI niet zomaar van de ene op de andere dag ingevoerd worden.

Het moet progressief gebeuren.

Maar ergens moeten we toch beginnen?

Kinderen zijn de toekomst.

Waarom niet beginnen met het OBI voor kinderen geboren in 2000?

Hoe ik dat zie kunt u hier lezen.

Het wordt misschien tijd dat onze academici, filosofen, denkers, economen van de vele denktanken, die we rijk zijn politici en burgers de handen in elkaar slaan en van het onvoorwaardelijk basisinkomen het gespreksonderwerp van de dag maken.

Lambrecht Christina (17/11/11)

Drie innovaties voor politici.

Mon, 28 Nov 2011 20:53:25 +0100

Politicoloog Carl Devos kon zich in De Zevende Dag niet inbeelden dat politici niet aan oplossingen zouden denken waar ondernemers wel op komen. Ik geef er meteen drie.1. De index is een splijtzwam in de discussies omdat Europa hem weg wil en onze vakbonden niet. Behoud de index, maar laat hem ingaan met één jaar vertraging in vergelijking met de huidige regeling, zodat de inflatiespiraal afgekoppeld wordt. Iedereen tevreden.2. Schaf alle subsidies aan bedrijven voor innovatie en de bijbehorende administraties af. Een besparing van 2 miljard euro. Geen enkele ernstige Belgische ondernemer zal er om rouwen. Het leeuwendeel ging toch naar grote bedrijven die elders produceren.3. Organiseer het aanbod in de zorgsector marktconform. Onze belangrijkste economische sector is wel heel bijzonder georganiseerd: een mengsel van planeconomie en marktwerking. Brussel bepaalt welke ziekenhuizen welke apparaten mogen kopen. Brussel bepaalt hoeveel en welke rusthuisbedden per gemeente worden gesubsidieerd. Dat is vragen om overconsumptie, want artsen en ziekenhuizen hebben een financieel voordeel als patiënten meer consumeren.Het preventieve gezondheidsbeleid is erg beperkt. De behandeling van kanker is véél duurder dan het preventief detecteren ervan. 60 jaar geleden ging je met je auto naar de garage als er iets stuk was, en dat kwam vaak voor. Nu is preventief onderhoud de norm, en pech onderweg is een zeldzaamheid geworden.De inkomsten van de medische sector zijn hoger als kanker eerder laat dan vroeg wordt gedetecteerd. Gelukkig zullen de meeste artsen en ziekenhuizen er toch voor kiezen de mensen zo snel en zo goed mogelijk te helpen, maar een systeem dat uit zichzelf misbruiken tegengaat, zou beter zijn. Het huidige systeem bewerkstelligt immers geen optimale verhouding tussen de gezondheid van de bevolking en de kosten. Erger nog, wellicht is er nooit een ontwerp of een herontwerp met duidelijke doelstellingen geweest.Door het aanbod marktconform te organiseren krijg je automatisch een preventieve en betere gezondheidszorg. Met minstens 20 procent besparing als resultaat. Zegge en schrijve 5 miljard euro. Daarbij blijft de vraag naar gezondheidszorg gesubsidieerd, zodat iedereen ervan kan genieten.Samen met het afschaffen van de innovatiesubsidies aan bedrijven komen we aan 7 miljard besparingen. Daarmee haal je ruim de budgettaire doelstellingen.De politiek werkt niet goed meer, en innovatie is daar veel meer nodig dan in onze bedrijven. Dat kan enkel als innovatieve nieuwkomers een kans krijgen. En dat kan enkel door de vele wetten en reglementen af te schaffen die het oligopolie van de bestaande politieke partijen beschermen. Een vrije politieke markt dus, net zoals we dat verwachten voor goederen en diensten.Ziet u het probleem?

Ook overlevingspensioen voor samenwonenden

Sat, 19 Nov 2011 15:51:24 +0100

Senator Nele Lijnen pleit in een wetsvoorstel om het overlevingspensioen open te stellen voor wettelijk samenwonenden. De huidige wet stelt dat de langstlevende echtgenoot recht heeft op een overlevingspensioen, gebaseerd op de pensioenrechten van de partner. Koppels die niet gehuwd zijn, maar wel wettelijk samenwonen, hebben daar nu nog geen recht op. Het Grondwettelijk Hof stelde in maart in een arrest dat deze regeling discriminerend is.

Ecova project

Sat, 19 Nov 2011 15:45:13 +0100

Vivantster Christina Lambrecht werkt mee aan allerhande projecten die ze met haar pen ondersteunt. Je kan haar ondermeer ontdekken via deze blog. In haar schrijfsels heeft ze het vooral over dingen waarmee Vivant ook begaan is. Op het ecovaproject.org geeft men bovendien een podium aan al diegenen die bvb met het basisinkomen bezig zijn (ze plaatsen bvb zo vlug mogelijk de komende congressen op de agenda, zodat zoveel mogelijk mensen op de hoogte gebracht kunnen worden), maar ook groene energie, een duurzame eco-toekomst enzovoort komen aan bod. Vooral de newssite wordt druk bezocht door binnen-en buitenlanders. Christina vraagt of ze ons mag verwelkomen op deze blog. Een reactie, een aanmoediging of liefst een eigen blogstukje van de hand van een Vivanter..... Gewoon omdat we samen veel meer kunnen bereiken!

Consensusdemocratie, zo gek nog niet.

Mon, 10 Oct 2011 13:11:37 +0200

Bron: De Tijd 24/09/2011
Column door Roland Duchâtelet

15 maanden regeringsvorming. Dan is er iets mis met het systeem. Ingenieurs vragen zich dan af: wat was de 'root cause' van deze 'major system failure'?

Misschien zijn de politieke partijen behalve met het algemeen belang te veel bezig met hun eigenbelang? Ze streven naar een groter marktaandeel, waardoor samenwerking met concurrenten onnatuurlijk is. Dat systeemprobleem is er theoretisch niet in een tweepartijensysteem zoals in de VS, omdat de winnende partij de absolute meerderheid heeft.

In de tijd van de Grieken, toen de democratie werd ingevoerd, was er geen sprake van politieke partijen. De vertegenwoordigers in het parlement werden bij loting aangewezen omdat dat de efficiëntste manier was - en misschien nog is - om een representatieve vertegenwoordiging van de bevolking te bekomen. Loting bestaat vandaag nog voor de aanwijzing van een assisenjury. De Griekse bevolking kon wél stemmen om een ongewenst leider te verbannen. In Rome werd men senator door coöptatie.

In vele andere landen waar een parlement werd ingevoerd, zoals Engeland in 1066, werden de leden bepaald op basis van hun vermogen of status. In de meeste gevallen was de rol van het parlement de vorst bij te staan in het maken van wetten, het spreken van recht en het ondersteunen van het beleid, bijvoorbeeld op het vlak van belastingen. Ze werden lang niet verkozen. Het eerste parlement dat op een primitieve manier verkozen werd, was dat van Simon De Montfort in 1265. In het Engelse Lagerhuis dat nadien vorm kreeg, wordt voor mensen gekozen, niet voor een partij. Pas rond 1680 verenigden verkozenen zich in twee groepen die men politieke partijen zou kunnen noemen, doordat verkozenen zich over een bepaald thema, in dit geval het geloof van de koning, polariseerden.

Politieke partijen zijn dus geen essentieel onderdeel van een democratisch systeem. Naar België vertaald zou men 250 kiesomschrijvingen kunnen maken ter grootte van steden als Sint-Truiden, Turnhout of Halle die elk één afgevaardigde naar het parlement sturen. Grotere gemeenten tellen dan meerdere kieskringen, kleinere worden samengevoegd. Het voordeel is dat de kiezers de kandidaten veel beter kennen dan nu, en dat de lokale belangen veel evenwichtiger zouden zijn vertegenwoordigd in het beleid dan nu.

Met een politieke partij kiest de kiezer voor waarden die de vertegenwoordigers van die partij geacht zijn te verdedigen. Hij hoeft dus de individuele kandidaten niet te kennen. Vandaag zijn de waarden en programma's van politieke partijen echter erg vergelijkbaar, zodat de beste tv-performer de verkiezingen wint.

Behalve voor het afschaffen van politieke partijen pleiten specialisten voor systeemwijzigingen om de concurrentie zo veel mogelijk te vervangen door samenwerking. Convergentie- of consensusdemocratie heet dat.

In België heeft Steve Stevaert dat gedaan in Hasselt en Patrick Janssens in Antwerpen. Met zeer goede resultaten. Door de partijen die eigenlijk de verkiezingen verloren hebben toch te betrekken in het beleid en dat ook consequent dagelijks vol te houden, creëert men een sfeer van vertrouwen en samenwerking. Het mooiste voorbeeld is Europa, waar in het begin voor alles een consensus van de lidstaten nodig was. En Zwitserland, een land dat erg vergelijkbaar is met België, is een consensusdemocratie. Alle partijen zijn in de regering vertegenwoordigd, steeds met hetzelfde aantal leden, tenzij er zéér grote verschuivingen zijn in het aantal stemmen. Alle partijen werken dus samen. Dat is mede te danken aan de bindende referenda, waardoor de hoogste macht bij de bevolking ligt. Ook regeringsbeslissingen kunnen er ongedaan gemaakt worden via referenda.

Beter? Het overheidsbeslag op de welvaart bedraagt in Zwitserland 32 procent, in België 54 procent. De belastingen zijn in verhouding. Het gemiddelde inkomen is hoger, de werkloosheid veel lager en er zijn geen stakingen in het openbaar vervoer en de gevangenissen.

Vertaald naar België zou een stap in die richting betekenen dat er een regeerakkoord komt over de volgende verkiezingen heen, omdat die er binnen twee jaar al aankomen. Anders lijkt het bijzonder moeilijk de voor onze welvaart zo noodzakelijke geleidelijke afslanking van de overheid door te voeren.