Fotoalbums

Het Vivant Open blijft een vriendschappelijk en vredelievend treffen, ook op 11 september en zoals de vorige jaren krijgt het zijn beslag in de Davis Tennis Club van Wezembeek-Oppem.

De ingrediënten van dat beslag zijn een roestvrijstalen organisatrice, een fijne collectie krukken en krakken, een amateur-fotografe annex wandelende locker en supporters die niet in de weg lopen eer de barbecue en zijn penningmeesteres eraan komen.

Van elke 4,5 barbecuers houden we trouwens 1 tennisser over. Dit distillaat op de courts verbaast clubleden en bezoekers. I don’t understand this, hoor ik links drie keer zeggen en rechts staat een jongere barbecueklant vrolijk hele lappen te filmen met zijn gsm.

Het regent ferm. Op de mooie binnenbanen van de Davis Club spelen Krisje en Patrick (Colemont) vandaag geen actieve rol. Zij hebben hun raket succesvol voor een golfclub geruild. Tegen de avond moeten zij in Hasselt prijzen in ontvangst gaan nemen.

Jean (Huysecom) legt uit waarom hij vandaag niet iedereen naar huis komt kloppen: lekker bruin uit Italië  gekomen maar met een dikke knie opgestaan. Dat is jammer zeg! De anderen gaan er met dubbele ijver tegenaan.

Organisatrice Cil (Haesendonck) zou haar eigen tornooi nu met plezier winnen. Zij kreunt een Wimbledon light bij elkaar maar Roland (Duchâtelet) is onhoudbaar. Als hij niet over de grond rolt spring hij over het net. Hij scoort 14 punten en verwerft voor 1 jaar het ding, dat vandaag smaakvol in zijn foedraal blijft zitten.

Joseph (dr Meyer) krijgt terecht de prijs van Verdienste, hij speelt goedgemutst met de partners die het lot hem toebedeelt en hij komt daarvoor elk jaar van Eupen rijden. Jo (Vanderstraeten) krijgt eveneens een prijs, voor zijn Fairplay Lach waarschijnlijk. Tjen (Schats) neemt weer zonder discussie de prijs Meest Gezweet in ontvangst, een donzige handdoek.

In zijn overwinningsspeech heeft Roland het over Vivanters die van beweging naar partij naar vriendenclub zijn gegaan. We vernemen dat de verzamelde loonbriefjes van het Belgische voetbal en die van het verzamelde Belgische politieke topwereldje elkaar precies in evenwicht zouden houden en dat gedegen bedrijfsmanagement in beide gevallen heil kan brengen.

Daarvan krijgt senator Nele (Lijnen) honger en we vallen in gedisciplineerde slagorde het buffet aan. Dank aan de organisatrice, aan de Davis Tennis Club voor het onthaal en de prijzen en aan de voorzitter voor het natje bij het droogje!

Martine Claesen